drawing at perceptual limits : phenomenology through mediative artifacts | 2024 |

architecture master’s thesis KU Leuven (Brussels) | masterproef architectuur KU Leuven (Brussel)

.

Since the beginnings of modernism, architects have often overlooked the mysterious and profound emotive influence space has on us. In the 18th and 19th centuries, scientific methods of drawing and simulating architecture were mathematically perfected (for example; a perspective drawing could be precisely constructed from a plan). In effect, these technological innovations reduced space to a measurable emptiness, and our conceptualization of space lost its premodern mysticism. (Pérez-Gómez and Pelletier, …the Perspective Hinge)

In this thesis I use contemporary tools derived from these 18th and 19th century innovations to reveal that space is not a mathematical emptiness. Rather than considering space an empty void, I seek to rediscover its profound phenomenological effect.

My drawings, models, digital spaces, artifacts etc., are derived from the perception of digital cameras and sensors. I investigate how these machines perceive space from specific vantage points, and how they can be used to produce objects of thought. My work explores the limits of the data (textural, spatial, etc.) I can extract from them. This is done by translating this data into representational artifacts (drawings, models, digital spaces etc.) that hold onto qualities beyond description.

In this process I reach a point where I am confronted by something utterly unfathomable, or where the initial qualities I am attempting to materialize are lost in translation. Ultimately, the phenomenological effect of space is difficult to fully grasp. This work manages to come into contact with perceptual qualities of various spaces from different angles, but never uncovers their mystery.

.

Sinds het begin van het modernisme hebben architecten vaak de mysterieuze en diepgaande emotionele invloed van ruimte op ons over het hoofd gezien. In de 18e en 19e eeuw werden wetenschappelijke methoden voor het tekenen en simuleren van architectuur wiskundig geperfectioneerd (een perspectieftekening kon bijvoorbeeld nauwkeurig worden geconstrueerd op basis van een plattegrond). In feite reduceerden deze technologische innovaties ruimte tot een meetbare leegte, en verloor onze conceptualisering van ruimte haar premoderne mystiek. (Pérez-Gómez en Pelletier, …the Perspective Hinge)

In dit proefschrift gebruik ik hedendaagse instrumenten die zijn afgeleid van deze 18e- en 19e-eeuwse innovaties om aan te tonen dat ruimte geen wiskundige leegte is. In plaats van ruimte als een lege leegte te beschouwen, wil ik het diepgaande fenomenologische effect ervan herontdekken.

Mijn tekeningen, modellen, digitale ruimtes, artefacten enz. zijn afgeleid van de waarneming van digitale camera’s en sensoren. Ik onderzoek hoe deze machines ruimte waarnemen vanuit specifieke gezichtspunten en hoe ze kunnen worden gebruikt om denkobjecten te produceren. Mijn werk onderzoekt de grenzen van de gegevens (textuur, ruimte, enz.) die ik eruit kan halen. Dit doe ik door deze gegevens te vertalen naar representatieve artefacten (tekeningen, modellen, digitale ruimtes, enz.) die kwaliteiten bevatten die niet te beschrijven zijn.

In dit proces kom ik op een punt waarop ik geconfronteerd word met iets volkomen ondoorgrondelijks, of waarop de oorspronkelijke kwaliteiten die ik probeer te materialiseren verloren gaan in de vertaling. Uiteindelijk is het fenomenologische effect van ruimte moeilijk volledig te bevatten. Dit werk slaagt erin om vanuit verschillende invalshoeken in contact te komen met de perceptuele kwaliteiten van verschillende ruimtes, maar onthult nooit hun mysterie.

image gallery | afbeeldingen:

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.